کتاب «نگرشی عرفانی، فلسفی، و کلامی به شخصیت و قیام امام حسین(ع)» به قلم قاسم ترخان و به همت انتشارات چلچراغ منتشر شده است.
به گزارش خبرگزاری قرآنی ایران (ایکنا)، نوشته حاضر با طرح مباحث عرفانی، فلسفی و کلامی به واکاوی شخصیت و قیام امام حسین(ع) میپردازد و سؤالات و شبهاتی مرتبط با این حوزه را که در اینترنت از سوی هزاران نفر مورد پرسش قرار گرفته، تحلیل میکند.
بسیاری از سؤالات ارائه شده در این کتاب، شبهاتی است که تنها از سوی وهابیت القا و ترویج شده و هماینک تلاش میشود که به عنوان عقیده اهل سنت جلوه داده شود، در حالی که عموم اهل سنت نظر مساعدی نسبت به دیدگاههای این گروه ندارند.
در بخش ابتدایی این کتاب، خلقت انوار پیامبر(ص) و ائمه(ع) قبل از اجسام آنها بررسی شده است و در ادامه به تأمل در پناه بردن فطرس ملک به گهواره امام حسین(ع) پرداخته است و در صدد پاسخگویی به این سؤال که با توجه به مجرد و معصوم بودن فرشتگان، آیا میتوان داستان فطرس ملک را قبول کرد؟ است.
در بخش دیگری از کتاب، به شناخت خدا از نگاه عرفانی امام حسین(ع) با توجه به دعای عرفه پرداخته شده است و بررسی میشود که آیا در دعای عرفه امام حسین(ع)، وحدت شخصی وجود، مورد تأیید، و سیر در آثار آفاقی و انفسی است یا خیر؟
در ادامه کتاب، برتری امام حسین(ع) بر امامان دیگر، اسطورهپردازی از امام حسین(ع) با دامن زدن به حوادثی مانند گریه آسمان در شهادت آن حضرت(ع)، جایگاه عشق و عقل در شخصیت امام حسین(ع)؛ غلبه جنود عقل بر جنود جهل، جبر و اختیار در حادثه کربلا را مورد تأمل و واکاوی قرار داده است.
در قسمتی دیگر از کتاب به این شبهه وهابیت پاسخ داده شده است که «امام حسین(ع) چه مجوزی برای تمرد از مقام خلافت داشت؟ مگر یزید حاکم شرعی و برگزیده مردم نبود؟» و همچنین «آیا نمیتوان گفت: یزید مجتهد بوده و تنها در اجتهادش به خطا رفته است و از این رو سزاوار لعن و سرزنش نیست؟».
در ادامه کتاب، نویسنده به این سؤال پاسخ داده است که بر اساس مستندات تاریخی، یزید توبه کرده است، پس چرا شیعیان او را لعن و سرزنش میکنند و همچنین در صدد پاسخ به این شبهه است که گفته شده است: یزید کارهای خوب و نیک فروانی انجام داده است، آیا طبق آیه قرآن که خوبیها، بدیها را از بین میبرند، جرم و جنایت یزید از بین نمیرود و نباید به پاکی یزد حکم کرد؟
در بخش دیگری از کتاب به فلسفه گریه کردن و عزاداری شیعیان پرداخته و جوازهای شرعی عزاداری و نوحهسرایی را بیان کرده است.